Persian or Arab

Iran, decide for yourself

Rondje Leiderdorp

Hardlopen gaat goed. Af en toe schiet het erbij in, helaas. Maar vandaag ging het wel goed. Mijn huisgenootje en ik had een nieuwe route bedacht, via de Lage Rijndijk, Leiderdorp en langs de Hoge Rijndijk weer terug. 5.367 km beweert afstandmeten.nl Ik heb er 33. min. over gedaan, maar dat is wel inclusief, wachten voor 2 stoplichten en op- en afdoen van de sleutel. Gemiddeld dus 9,75 km/u. Bij een wedstrijdje zou dat wat meer moeten zijn natuurlijk, maar ik liep lekker en ben wel tevreden. Volgende week proberen hetzelfde rondje ietsje sneller te lopen.
Binnenkort wordt er in Bleiswijk een cross georganiseerd. Het is 8,6 km en dus eigenlijk wel een beetje lang voor mij. Dan zou ik misschien wel langere afstanden moeten trainen. En modder die rond de oren spat, hmm. Toen ik nog een klein Gerrigje was, vond ik het wel heel leuk in plassen te stampen, en zo hard mogelijk natuurlijk. Als ik dat gevoel nou weer kan oproepen... Nog maar even goed over nadenken.

Weer in de running

“Mevrouw, doet u nog steeds aan hardlopen?” Op mijn negatieve antwoord, was een smadelijke glimlach de reactie van de leerling. En terecht… wie geeft het nu zo snel al weer op. Dezelfde dag nog, weer begonnen. Ik had er erg veel plezier in en de spierpijn zag ik alleen maar als aanmoediging om niet weer lange tijd te stoppen. In het begin ging het dan ook maar heel moeizaampjes, maar eenmaal in een goed ritme was het echt genieten. Maar een beetje doelloos rondlopen is niets, dus… over twee jaar de marathon in Griekenland: van Marathon naar Athene. Komt het even goed uit dat Bleiswijk ongeveer 21 km. bij Leiden vandaan is, kan ik mooi heen en weer. Voor dat het zover is, duurt vast nog wel even.
Als Peter Stork, (oud-docent Grieks aan de universiteit), het kon, waarom ik dan niet. Voorlopig train ik elke dinsdag en zaterdag, maar ik heb geen flauw idee of dat genoeg is, om over twee jaar 42 km. te kunnen lopen.
Als student klassieke talen, kan een kort historisch overzichtje hier natuurlijk niet achterwege blijven:
Hardlopen bij de Grieken
Hardlopen was de oudste en belangrijkste discipline van de Spelen. Van 776 v.C. tot 728 v.C., was het stadion, een sprintnummer van ongeveer 180 m, ook de enige discipline. De overwinnaar van het stadion gaf zijn naam aan de olympiade, de periode van vier jaar tot de volgende spelen, waarin hij de overwinning behaalde.
Geleidelijk werden andere loopnummers toegevoegd. In Olympia werden na het stadion nog de diaulos, dit is twee maal de lengte van het stadion, de wapenloop en de dolichos, een lange afstandsloop, ingevoerd. In de Isthmische, Nemeïsche en Panathenaeïsche spelen kende men daarboven de hippios, een afstand van vier stadia. De fakkelloop en de marathon waren geen Olympische disciplines.
De hardloopnummers werden naakt en blootsvoets gelopen. De ondergrond van de baan in het stadion bestond uit een laagje zand op leem. Start en eindstreep werden oorspronkelijk gewoon aangeduid door twee rechte lijnen in het zand. Vanaf de vijfde eeuw v.Chr. werden permanente lijnen aangelegd met stenen drempels. Bij de start konden de atleten hun voeten plaatsen in twee parallelle groeven in de drempel. In sommige stadia, zoals in Delos en aan de Isthmos, werden de atleten tegengehouden door een gecompliceerd startmechanisme, waarbij een balkje op het startsignaal wegklapte.
Als de afstand langer was dan een stadion moesten de atleten op de looppiste draaien rond een keerpunt, een paal aan het einde van de looppiste. Het nemen van deze scherpe bocht van 180 graden was behoorlijk moeilijk. Wanneer verschillende atleten tegelijk bij het keerpunt kwamen, waren valpartijen en valse praktijken, zoals voor de paal draaien, niet altijd te vermijden.

De Marathon
In 490 v.C. vochten de Grieken een oorlog uit met de Perzen in de kustvlakte van Marathon, ten noord-oosten van Athene. Na de overwinning van de Grieken, liep een Athener, zo gaat het verhaal, met zijn zware wapenuitrusting nog aan naar Athene, 42 km verderop. Toen hij aankwam, was de man zo vermoeid dat hij na het gelukkige nieuws te hebben gemeld, prompt dood viel.
Over die bode deden al in de Oudheid vele verhalen de ronde. Plutarchus, die schreef rond 100 n.Chr., beroept zich op de autoriteit van Herakleides van Pontos, een historicus uit de vierde eeuw v.Chr.
Volgens Herakleides van Pontos verkondigde Thersippos van Eroiadai het nieuws van de slag bij Marathon. De meeste historici beweren echter dat het Eukles was, die in wapenuitrusting, heet van de strijd, kwam aanlopen en de deuren van het stadhuis binnenviel en enkel 'Wees blij, wij hebben gewonnen, kon uitbrengen en toen dadelijk dood neerviel.

Meer dan zes eeuwen na de slag maakte de legendevorming de prestatie nog indrukwekkender. Toen werd de ongelukkige boodschapper geïdentificeerd met Philippides, een boodschapper die vóór de slag van Athene naar Sparta (220 km) was gelopen.

Bij de eerste moderne Olympische spelen in 1896 in Athene werd de tocht van Marathon naar Athene overgedaan in competitievorm. Dit voorstel kwam van Michel Bréal, een klassiek filoloog. De wedstrijd werd gewonnen door een Griek, Louis Spiridon. Deze eerste marathon groeide uit tot een vast onderdeel van de moderne Olympische spelen en een sport op zich.


Fragment van een panathenaeïsche amfoor (560-550 v.C.) met de afbeelding van een diaulos-loper. Rechts staat het opschrift 'diaulodromo eimi' 'Ik ben voor de diaulos-loper'.

Emam moskee Isfahan

Nieuwe hobby: filmpjes maken :) K heb alleen geen Iraanse muziek op mijn computer te staan. Toen heb ik er maar iets Egyptisch onder gezet. Schande ;)

Persepolis

Bijna kinderlijk eenvoudig, maar daardoor niet minder indrukwekkend, is de schrijfstijl van de Persepolis-reeks van Marjane Satrapi. Men leeft zich dan ook helemaal in en beleefd alles mee, zowel op landelijk politiek vlak als in het gezin. Door de ogen van een opgroeiend meisje, Satrapi zelf, want de vierdelige reeks is autobiografisch, ziet de lezer welk een impact de revolutie van 1979 heeft gehad. De plotselinge veranderingen in de samenleving en het geheel aan regels dat het prive-leven van de mensen bedreigd worden op een aangrijpende manier beschreven en getekend. Naast een historisch interessant gegeven, maakt men ook kennis met het dagelijks leven, de gewoontes en gebruiken in een Iraans gezin. De komische tekeningen en de ad rem schrijfstijl maken dat de boeken niet zwaar vallen, maar heel makkelijk lezen en tegelijkertijd toch een indruk nalaten, die ik niet had willen missen. Niet vreemd dat de boeken dus verfilmd zijn. De film, die vast ook wel een keer naar Nederland zal komen heeft de Prix du Jury. De boeken zijn trouwens origineel in het Frans geschreven, maar in allerlei talen vertaald.
Een ander aan te raden boek is September in Shiraz van Dalia Sofer. Ook dit boek speelt ten tijde van de revolutie en beschrijft de grote veranderingen en vooral de angst waarin de mensen leefden, nu plotseling alle rollen waren omgedraaid. De rijke, joodse en shah-gezinde diamantair wordt op een dag opgepakt en naar de gevangenis gebracht. Ook dit boek is aangrijpend en maakt de zaken rond 1979 inzichtelijker.

World Heritage Tour

Onderstaande link geeft op de wereldkaart, cultureel belangrijke plaatsen aan, waarbij men in een soort 3D foto krijgt en daarin naar alle kanten kan draaien. Leuk voor diegenen die een kijkje in Isfahan willen nemen, maar ook heel interessant om toch de plaatsen te zien, die nu nog moeilijk te bereizen zijn. (Afganistan bijvoorbeeld) Samarkand ziet er mooi uit! Nog nooit eerder van gehoord, misschien is Uzbekistan een ideetje voor de vakantie volgend jaar :)

Link naar de wereldkaart

Iran, film en fotografie

Ondanks dat in Iran censuur wordt toegepast op alle vormen van kunst en literatuur, kan men zeggen dat er qua films, documentaires, muziek en andere vormen van kunst veel interessante en mooie dingen worden gemaakt. Op dit moment vindt het Iraans Film Festival In Utrecht plaats waarbij films en docu's worden vertoond van Iraanse regisseurs.
Wat ik u ook niet wilde onthouden is de website van Newsha Tavakolian. Zij werkt met groot succes als fotografe in Iran. Haar foto's zijn erg indrukwekkend. Take a look!
Wie geinteresseerd is in het dagelijks leven, politiek en alle overige zaken die een link met Iran hebben, kan ik de website van Thomas Erdbrink, correspondent in Iran, aanraden.

De blogspot van een van onze hosts in Isfahan is ook de moeite waard. Ook hier een mix van achtergrond, politiek en alledaagse zaken die met Iran te maken hebben: de website van Nima.

l'ospite dall' Italia

Vandaag heerlijke pesto gegeten :-) De afgelopen week had ik namelijk een echte Siciliaan in huis. Mijn eerste gast van Hospitality Club. Na Iran (ja er is een leven van voor en van na Iran, hehe) besloot ik dat het ook leuk zou zijn om zelf gasten uit andere landen te hebben, in plaats van alleen maar zelf gast te zijn. Ook wel zo eerlijk natuurlijk. Ok, Nederlanders zijn geen Iraniers, maar gastvrij zijn moet kunnen. En dat was een goed besluit want het voelt een beetje als zelf op vakantie zijn. De voertaal is Engels. In het begin even wennen, dat Italiaanse accent :-) Het is erg leuk om verhalen te horen over het dagelijks leven van een student in Palermo. Oorspronkelijk komt Francesco uit Capo d' Orlando, een mooie plaatsje aan de kust. Leiden koos hij uit om een half jaar filosofie te studeren. Naast interessante verhalen over politiek en maffia, kan hij heel lekker Italiaans eten klaar maken, waarbij hij de meegenomen Siciliaanse kaas en olijven gebruikt. Ik leer veel Italiaanse woordjes en hij Nederlandse. We zijn naar de film La Sconosciuta (aanrader, beroemde regisseur: Giuseppe Tornatore) Ik hoop toch ook daadwerkelijk een keer naar Sicilia te gaan. Het eiland staat vol met Griekse tempels en Romeinse theaters! Italie moet toch wel het mooiste land van Europa zijn!

Augusta Treverorum

De afgelopen drie dagen heb ik samen met een groep studenten en onder de deskundige leiding van een aantal docenten naar Trier, Duitsland geweest. Dit vanwege een drietal tentoonstellingen over Constantijn de Grote. Hij heeft in het Romeinse Rijk het christendom toegestaan en daarmee een belangrijke rol gespeeld bij de verbreiding van die godsdienst. Ten diepste bleek dit echter niet alleen voor het hiernamaals een ‘slimme zet’. Naast verschillende legendes als het ‘in hoc signo vinces’, blijkt hij zowel zijn vrouw als zijn zoon ter dood veroordeeld te hebben.
De drie musea werden alle op zaterdag bezocht en waren heel interessant. De poster toont de kop van een eens enorm beeld. Slechts enkele gedeeltes zijn over en in Rome te zien. Een kopie van de voet staat overal in de stad. Ook hebben we de Porta Nigra, waarvan hiernaast een foto gezien en beklommen. Rond deze poort bestaan veel raadsels, waaronder het bouwjaar. Ook is er maar een zo’n poort gevonden en niet nog drie andere. Net als in Rome kan men door ‘Romeinen’ worden rondgeleid. Gelukkig hadden wij professioneler gidsen. Hoewel… bij de dhr. Meyboom waagde te zeggen: ‘over Romeinse thermen is niks te vertellen’ Hij zwaaide echter toch nog met een boekje en bleek wel degelijk iets te vertellen te hebben. Er zijn namelijk wel drie van dergelijke enorme badhuizen gevonden en dat betekent dat het aantal inwoners in het Romeinse Trier geschat kan worden op 50.000 mensen.
Tot slot, blijken classici, studenten en docenten, heel behoorlijk van de vinum te kunnen genieten. Carpe noctem! Het Romeinse amfitheater ligt heel mooi in de schuine helling tussen de wijngaarden. Trier is dan ook bekend om haar wijnen. Ook ik heb natuurlijk een typische Trevierse Federweisser geproefd, die op de Hauptmarkt geschonken werd. Het ziet er uit als troebele appelsap, maar het smaakt zoet en dus moet men uitkijken het niet als limonade achterover te gieten.

Waar het hart vol van is...

Onze familie en vrienden worden er zo langzamerhand een beetje moe van: anderhalve week alweer op Nederlandse bodem en nog steeds gaat alles over Iran. Eindeloos worden verhalen verteld, af en toe enkele van de +/- 1500 foto's gekeken, maar het ergst van al voor hen is dat letterlijk alles vergeleken wordt met Iran. En uiteraard was het daar dan vaak beter. Henk en ik willen het liefst morgen al terug. Gepland staat een reis in de kerstvakantie, om vrienden weer te zien en andere delen van het land te bezoeken. Tja, het is 46x zo groot als Nederland. Zeer waarschijnlijk zal Michiel, die al even enthousiast is, meegaan op deze reis.
We proberen iedereen ervan te overtuigen dat de media in hun berichtgeving over Iran vaak maar een halve waarheid vertellen. Uit vele persoonlijke gesprekken en emails blijkt toch dat de problemen groot zijn en de wens bij velen bestaat ooit naar een ander land te vertrekken. Ondanks dat, zijn de Iraniers optimistisch in hun dagelijks leven en erg vrolijk. Ze houden ervan om familie te bezoeken, in het park of hun tuin buiten de stad te lunchen en muziek te maken. Oude liederen uit de tijd van de shah, kent ook de nieuwe generatie uit het hoofd: de een zingt en de ander speelt op een instrument. En ook het dansen mag niet ontbreken natuurlijk.







Aanstaande zondag van 9:00-12:00 staat een radio-uitzending op het programma, waarbij het thema Perzie/Iran zal zijn. In de uitzending zal enige achtergrond informatie over de geschiedenis gegeven worden, maar ook komt het Zoroastrisme aan bod en natuurlijk het huidige Iran. Geinteresseerd? Luister live!

Mountains

In the last days of our trip through Iran, we went to a high mountain in the north of the country. Everything is green here and some places looks like the Netherlands. But there are no mountains at all in the Netherlands, so when we saw them, all covered by trees, we thought we were in Germany or Austria. We went by car up to a mountain and stayed on the top, above the clouds for one night. See some pictures on this website.

Iran

Iran is a very beautifull country. We are here now for two weeks and we feel at home. People are very friendly, helpfull and hospitable. We never met so nice people. We are making friends in every city. A month is short to see all the historical places and we are already planning to come back in winter.

Back in The Netherlands. I miss the weather, the beautyfull cities and villages in Iran, but most the people! Check the webalbum (click here) to see some pictures of our trip.

tot 18 augustus op vakantie

Het was krapjes, maar uiteindelijk was het visum er op tijd en konden we de toch al vast maar geboekte vliegreis maken. Via Dusseldorf en Dubai bleek het goedkoopst. Plaatsen die we in Iran zullen bezoeken: Teheran, Kashan, Isfahan, Yazd, Kerman, Bam, Shiraz en in noord-Iran: Rasht, Masuleh en Bandar Anzali.

Lopen en fietsen

Door al het geregel zou ik het bijna vergeten, maar ik heb nog een derde wedstrijdje gelopen. Aangezien het in De Lutte niet geweldig, en dat is een eufemisme, ging, hadden we besloten de Wiezoloop te doen. Wat zijn er toch een hoop wedstrijdjes in Oost Nederland. Michiel wilde ook nog een pr-poging doen en ik ging voor de 24 min. Beide niet gelukt maar wel tevreden. In ieder geval 20 sec. onder de 25 min. van Lienden. Ik vraag me wel een beetje af of al dat trainen wel echt zo werkt. 20 sec. is ook niet echt veel. Misschien gaat het maar langzaam. In Iran zal er weinig van komen, denk ik, al zullen we wel heel veel wandelen. De dag na de Wiezoloop zijn we ook nog erg sportief geweest, want we zijn het naar het kasteel in Bad Bentheim gefietst. Het was erg mooi weer, we hadden genoeg energie en Twente is erg mooi. Al die bomen doen me denken aan de Betuwe, waar ik opgegroeid ben. De naaldbossen ruiken ook altijd erg lekker. In Bad Bentheim hebben we het kasteel gezien en een Apfelstrudel met ijs en slagroom op. We hadden in De Lutte ook al een ijsje op, maar we hadden het wel verdiend met fietsen, vonden we. Tof dagje!

Uiteindelijk dan toch...Iran

De laatste weekjes van het schooljaar: nog een beetje surveilleren, personeelsuitjes, afscheids-bbq en natuurlijk de rapportenvergaderingen. Op die manier is het leventje van een leraar mooi. Het academisch jaar is ook al afgerond en dus kon ik me de laatste tijd bezig houden met de vakantieplannen. Dat had namelijk nogal wat voeten in de aarde. Er moest een visum komen voor Iran. Maar eerst moest daarvoor een uitnodiging worden aangevraagd. Een hoop formulieren en vooral veel geduld later zaten we dan bij de ambassade om de papieren nu met uitnodigingscode in te leveren. Voor 60 euro pp. kregen we een mooi lootje waarmee we aanstaande dinsdag het visum dan eindelijk kunnen afhalen. Ook het regelen van de vliegtickets was een hele bedoening. Zo kort van te voren is de prijs niet alleen veel hoger, maar is er ook nog eens veel volgeboekt. Kennelijk zijn we toch echt niet de enige toeristen. Dat bleek trouwens ook al op de ambassade waar een man (waarschijnlijk van een visumbureautje) met een behoorlijke stapel Nederlandse paspoorten kwam aanlopen. Maar het is allemaal goed gekomen al is de reis een tikje omslachtig. We vertrekken 19 juli vanuit Den Haag met Eurolines naar Düsseldorf om daar vanaf de Flughafen richting Dubai te vertrekken met Emirates. Even shoppen op deze ultra-luxueuze airport en we vliegen naar Teheran, Imam Khomeini Airport., een splinternieuw vliegveld want het is pas in mei geopend. Ongeveer 3 jaar later dan gepland, geloof ik. Spannende reis en dito vakantie. Ik heb er erg veel zin. De reisgidsen doorbladerend, kan ik haast niet wachten Isphahan met eigen ogen te aanschouwen en door de ruïnes van Persepolis te lopen. Over een maandje, inshallah, verschijnt hier een een reisverslagje met foto's van een geweldige mooi land.

Dit is het garf van Hafez in Shiraz. Hij is nog steeds buitengewoon populair in Iran.

Tweede wedstrijdje

Laat ik het kort houden en u een klaagzang besparen. Iedereen kan wel goede redenen bedenken waarom hij of zij niet beter heeft gelopen, maar de tijd verandert daar niet mee. De mededeling volstaat dat er dit keer door mij in 25:49 vijf km is afgelegd. Niet bepaald de bedoeling, dat zal duidelijk zijn. Volgende week waarschijnlijk een herkansing. De goede voornemens liggen klaar: goed slapen, eten en natuurlijk veel trainen. Dan moet het toch lukken in 24 min. Het eerste rondje moet veel sneller kunnen. Helemaal blij, omdat het goed liep en ik al heel veel mensen had ingehaald, kwam ik langs Michiel en zijn familie. Was die klok even een slag in het gezicht! 13:06, verschrikkelijk, terwijl in Lienden het eerste rondje, en dat bij veel warmer weer, in 11:56 gelopen was. Ik versnelde dus behoorlijk, maar in het bos, voelde ik mijn benen zwaar worden. Dat was niet de moed die daar naar beneden zonk, maar puur het uithoudingsvermogen. Sneller dan het eerste rondje, maar niet snel genoeg dus, finishte ik, twee minuten te laat. Na de mooie ronde tijd van 25 min. had ik namelijk het plan opgevat er elke maand een minuut af te lopen. Veel te optimistisch natuurlijk! Maar zoals gezegd, misschien volgende week met de Wiezoloop, proberen we het gewoon nog een keer. Dan sla ik ook geen adviezen van een ervaren loper in de wind, maar ga meer vooraan staan, want inhalen is leuk, maar niet om de drie meter, nu eens links, dan weer rechts. Betere tijden in het vooruitzicht!

Archeon

Met de 2e klas afgelopen vrijdag op excursie naar Archeon in Alphen aan de Rijn. Voor sommigen was de trein al een hele belevenis. Een leerling had haar hondje meegenomen. We hadden geluk met het lekkere weer. De leerlingen (en ik ook) hebben het erg naar de zin gehad. Link naar de foto's met bijschriften van een leerling.

Eerste wedstrijdje

Nog twee dagen en dan is het zo ver: mijn eerste hardloopwedstrijdje. Ik zou liegen als ik beweerde niet zenuwachtig te zijn. Hoewel ik goede moed heb. De laatste keer oefenen dinsdag ging netjes: rustig hardlopen 's avonds bleek stukken beter dan 's ochtends. Kennelijk moesten mijn spieren eerst even wakker worden. Nu moet ik uitrusten van mijn persoonlijk trainer. Binnenkort verslagje en natuurlijk de uitslag van de wedstrijd. Ik ga voor de 25 minuten. Misschien als het net zo goed gaat als dinsdag aan het eind nog wat versnellen. We zien wel. En anders verander ik toch gewoon weer van hobby. Poolen misschien. Kost in ieder geval minder calorieën...

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Door allerlei mensen succes gewenst (tnx), reden we richting het goede oude Betuwse land. Nog even bij een goede kennis langs en mijn geboortehuis laten zien in Beusichem, kersen ('t is goed karsen eten in de Betuwe) en aardbeien gekocht en toen op naar de wedstrijd. Licht gestresst, want we waren wat aan de late kant, maar toch met goede moed, liepen we ons nog een beetje warm. Om 18:00 klonk het startschot en ik deed mijn best niet te hard te starten. Het eerste rondje ging aardig, oplopend met iemand die de 2,5 deed, deed ik er ongeveer 11:56 min. over. Het tweede rondje werd het ietsjes zwaarder, want het was ook behoorlijk warm. Uiteindelijk toch zonder te gaan wandelen, aangemoedigd door Michiel, die later aangaf, precies 25 min. over gelopen. Dat was ook ongeveer de bedoeling, dus ik ben wel tevreden. Michiel liep er echter bijna 10 minuten minder over. Wat een verschil! Ik ga zeker proberen mijn tijd omlaag te krijgen bij een volgende wedstrijd. Want 16e van de vrouwen is nog niet echt geweldig. Onder de 20 min. is een leuk doel, toch? De officiële uitslag. (wel met fouten, tja, Michiel liep namelijk 16:39) Foto's zullen later volgen. En nu natuurlijk op naar de 10 km. Ik heb de leukste trainer van Nederland, dus dat moet goed komen.

Teleurstelling

Het lijkt erbij te horen: teleurgesteld over de eigen prestatie met het hardlopen. Ik dacht inmiddels wel 5 kilometer achter elkaar te kunnen hardlopen in het rustige tempo van 12 km/h. Viel dat even vies tegen. Ondanks dat ik bij 3,7 aan de lijven ondervond wat anaëroob betekent, hebben Michiel en ik toch voor de 5 km Duorun, die we aanstaande zaterdag in Lienden gaan lopen, ingeschreven. Ja, hoe eigenwijs kun je zijn. Elke dag trainen dus en maar hopen dat ik hem in ieder geval sneller dan wandelend kan uitlopen. Valt zwaar tegen nietwaar… Tja, misschien ben ik toch niet in de wieg gelegd voor prestaties op hardloopgebied. Dan krijgen mijn ouders en broertjes met hun cynische opmerkingen toch nog gelijk. Hoewel, gisteren samen met Henk door de regen zelfs een rondje Bleiswijk gelopen. Zo snel laat ik de moed niet in de sportschoenen zakken.

stukje rennen...

Wie het tegen en hardloper over rennen heeft, praat met een schipper over zijn boot. Dat bleek laatst maar weer. Michiel deelde mee (er was geen ontkomen aan ;) dat we een zogenaamd piramide-programma gingen lopen. Voor de gelukkige onwetenden van deze training, dat is ongeveer het volgende: startend met 1 min. loopt het op tot 4 min. waarbij telkens een pauze wordt genomen van anderhalve minuut. Klinkt leuk nietwaar? Ik dacht: dat is een peulenschilletje... en dat viel een tikje tegen. Er bleek wel iets harder gelopen te moeten worden namelijk, haha. In het begin erg leuk natuurlijk. Gaat lekker snel, hard lopen na zo'n trage warming up, minuutje zo voorbij. Toen duurden die twee minuten wel heel lang. Van de hele piramide was de eerste twee minuten het zwaarst. Gek hè! Ik was ook wel een beetje teleurgesteld over mijn vermoeidheid. Maar gelukkig was er iemand om dat weer snel weg te praten. Van de hele training was misschien nog wel het ergste: niet lopen in de pauze, maar dribbelen. Dat kon ik niet echt niet meer opbrengen, dan rust ik toch niet uit. Dankzij de lieve aanmoedigende woorden van mijn snelle vriendje, die wel stiekem af en toe het tempo nog wat omhoog draaide, is de piramide wel gelukt. Dat voelt toch wel goed :)

Morgen weer, maar dan de 2,5 kilometer aan een stuk: rondje door de Leidse Hout. Er moet immers wel gelopen worden in het Betuwe Lienden. Ik kan het niet maken om de verloren minuten allemaal door Achilles in te laten halen. Tenslotte wordt ook de schildpad ingehaald…

Antikensammlung

Maar er was meer dan alleen beren. Er is heel veel te doen in Berlijn. De stad is een afwisseling van oude en hypermoderne gebouwen, met hier en daar nog een kale plek. Hier een korte indruk, van wat Berlijn aan musea te bieden heeft. De gebouwen op zich refereerden met hun tempel-vorm ook al aan de oudheid. Natuurlijk heb ik in de musea weer veel te veel foto’s gemaakt) Voor mij was het Altes Museum wel heel bijzonder. De collectie omvat naast Egyptische oudheid een grote verzameling Griekse vaatwerk, waaronder vele beroemde stukken. Erg leuk om dingen uit de colleges materiele cultuur terug te zien in dit museum. Hoewel British Museum en het Louvre veel bekender zijn en misschien wel een grotere verzameling hebben, hoort het Altes Museum zeker in dit rijtje thuis. En uiteraard zijn we nog even naar boven gelopen om Nefertiti te bewonderen. Egypte krijgt het beroemde portret niet in handen, hoewel men bezig is met een nieuw museum te bouwen en aan alle veiligheidsvoorwaarden kan voldoen. Dat doet denken aan de Elgin-marbles. Die hebberige museumconservators ook.

Een ander museum op het Museuminsel dat we bezocht hebben, is het Pergamommuseum. Hier lijkt men alle grote en beroemde objecten bij elkaar gebracht te hebben. Het was er dan ook verschrikkelijk druk. De indruk van het Pergamon-altaar en de ishtarpoort waren er niet minder om. Islam is 'in' en dus had ook dit museum, net als het Louvre en het British Museum, een afdeling islamitische kunst. Alle tijdsperioden en vormen van kunst bij elkaar. Desalniettemin het bekijken waard.

Die Bären von Berlin

"Wat hebben de Berliners toch met beren?" vroegen Michiel en ik ons vorige week af, toen we door Berlijn wandelden. Overal zijn beren te zien, tot op de hoge petten van politieagenten. Vooral een rechtopstaande beer met de poten omhoog en vriendelijk lachend kwamen we overal tegen. De grizzly-beer blijkt afkomstig uit de vlag van Berlijn. Menig bedrijf of restarant zet een mooi versierde beer voor zijn deur, de zogenaamde buddy-bear. Er zijn er velen... Er zijn ook 138 landen-beren, die in een tentoonstelling de hele wereld overreizen en een boodschap van vrede en verdraagzaamheid verspreiden. Op het moment staan ze langs de Nijl. Maar heel veel andere mooie exemplaren zijn dus nog in Berlijn te bewonderen. Om de beurt poseerden we naast de beer. Zie hier het resultaat. De nieuwe beren-bevlieging is natuurlijk Knut. Die konden we niet overslaan, toen we toch in Berlijn waren. Er waren ook grote ijsberen, maar die deden een beetje vreemd. Zie hier een filmpje.

Hup daar is Guido met de waterpomptang…

Goed geluimd kwam loodgieter Guido binnen, om onze kraan te gaan fixen. We hadden hier thuis maar één tang, maar Guido dacht er wel wat van te kunnen brouwen… Hmmm… Als dat maar goed komt…

Eerst maar eens de hoofdkraan dicht draaien (voordat die kraan was gevonden…) en al onze buren een afwasvrije avond gunnen. De oude kraan lag er al snel vanaf. Maar toen… Twee opzetstukjes kwamen er maar niet van af, en de nieuwe kraan paste niet op deze stukjes. Wat nu!? Nieuwe kraan kopen met dezelfde maat als de oude? Of toch maar de oude kraan repareren?

Uiteindelijk moest de oude kraan er toch maar weer op, anders zouden we niet eens de hoofdkraan weer aan kunnen zetten. En Hiltje en Gerrie stonken na vele doucheloze dagen natuurlijk ook een uur in de wind… Dus die kraan moest er weer op!

Uiteindelijk bleek maar weer dat we altijd kunnen rekenen op het goeie ouwe houtje touwtje om onze problemen op te lossen. Dus is de oude kraan weer gemaakt en de nieuwe? Die kan weer in de doos.

En dan nu… Snaveltjes dicht, en oogjes toe. Welterusten lieve kijkbuiskindertjes!

Vriendje met hobby

Had u het mij vorig jaar voorspeld, ik zou u zeker hebben uitgelachen. Maar ja, Michiel's enthousiasme werkt aanstekelijk en dus kunt u mij tegen komen op hardloopschoenen en in sportkleding. Ik, die op de middelbare school, gym het verschrikkelijkste vak vond, begin na twee keer een beetje rennen (telkens 5 min. hardlopen afgewisseld met wandelen, kun je nog geen echt trainen noemen) de smaak toch wel aardig te pakken te krijgen. Van sporthater tot fanatiekeling...

Afgelopen vrijdag kocht ik in Enschede dus een paar lelijke hardloopschoenen (sportschoenen zien er behoorlijk onelegant uit, als je het mij vraagt) Toen bleek tot mijn verassing de doos een (foutieve) Latijnse spreuk als opschrift te hebben. Hieronder mijn email naar het merk.

Geachte mevrouw/meneer,
Onlangs kocht ik een paar goede hardloopschoenen van uw merk. Het viel mij op dat u aan uw merk een mooie Latijnse spreuk heeft gekoppeld. Als student klassieke talen vond ik dat natuurlijk erg leuk. Er is echter iets vreemds aan de hand: in plaats van het gebruikelijke "mens sana in corpore sano" (een gezonde geest in een gezond lichaam) staat er op de schoenendoos "anima sana in corpore sano" (een gezonde ziel in een gezond lichaam). Toch vreemd, zeker daar het woord "anima" niet altijd direct op de ziel hoeft te slaan (het kan ook wind, briesje, levensadem betekenen), maar temeer daar "animus" eerder voor de menselijke ziel wordt gebruikt en "anima" voor de dierlijke. Het lijkt me niet dat dat de bedoeling is geweest. Mijn advies is om van "anima" gewoon "mens" te maken, omdat "geest" toch iets beter klinkt dan "ziel" in deze tijd. Wanneer u "anima" zou vervangen door het juistere "animus", moet "sana" "sano" worden (het woord is namelijk mannelijk). Ik hoop dat u wat aan mijn advies heeft. Voor het overige: de schoenen lopen perfect!

Met vriendelijke groet,
Gerrie van Rooijen

de reactie:

Geachte mevrouw/meneer van Rooijen,

Het doet ons goed om te lezen dat mensen zich verdiepen in het merk en daarnaast tevreden zijn over het product! M.b.t. uw terechte opmerking. Dit klopt 100%! Wij communiceren in onze corporate uitingen dan ook altijd dat het om een vrije vertaling/interpretatie gaat. Daarnaast vormen de letters het woord ASICS en dat klinkt beter dan MSICS. Om iets meer te weten hoe we tot de naam zijn gekomen kunt u deze link volgen.

Salve sis,

Roland van den Hout

Manager Marketing

ASICS Benelux

Grieken vs Perzen: 300

Men lijkt er geen genoeg van te kunnen krijgen: het ontwikkelde westen versus het barbaarse oosten. Op allerlei manieren en met name de media wordt het Midden-Oosten en de Islam in het algemeen zwart gemaakt. Wel heel dubieus wordt het wanneer men hiervoor de geschiedenis gaat gebruiken. Film is voor dat doel uitermate geschikt en komt bij iedereen aan. Ik doel natuurlijk op de film 300 die pas uit is en waarvoor ontzettend veel reclame wordt gemaakt. Dat valt trouwens toch op, hoe slechter de film, des te meer reclame wordt er overal voor gemaakt. In de film, waarin Perzen er eng uitzien en allemaal gepierced zijn, strijden de Grieken voor 'a century of freedom' (hmm, waar heb ik dat eerder gehoord...). Alsof Sparta ooit een democratie is geweest... Men maakt het allemaal nog veel spectaculairder door wolven en neushorens af en toe voorbij te laten komen en uiteraard ontbreekt, zoals dat hoort in een Amerikaanse film, een expliciete scene met de 'koningin' ook niet.
In de geschiedenis van Griekenland, de Slag bij Thermopylae, is weer iets gevonden om een overdreven en onsmakelijke film van te maken. Historisch rammelt het natuurlijk ook weer aan alle kanten. Daarom hier kort even de historische achtergrond.
In het begin van de 5e eeuw waren de Grieken zowel met Carthago als met Perzië in conflict. In 492 werden Tracië en Macedonië door Darius I bij Perzië ingelijfd. Toen zij echter op weg waren naar Athene, geland op de kust van Attika, zijn zij verslagen bij Marathon omdat ze niet opkonden tegen de zwaargwapende hoplieten falanxen. Tien jaar lang gebeurde er niet zoveel. Xerxes I echter, de nieuwe koning van Perzië, had grootse plannen richting het Griekse schiereiland. Er werd een bond van verschillende stadstaten opgericht, die de opmars van de Perzen echter niet kon stuiten. In 480, na door Thracië te zijn getrokken, werd door de Spartaan Leonidas een list bedacht. Hij zou met een groot leger, waaronder 300 zwaar gewapenden, de Perzen afwachten en door de opstelling in een falanx hen tegenhouden bij een hele smalle pas in de buurt van Thermopulai. De tactiek werkt totdat een overloper een andere weg aan de Perzen verraad. Leonidas stuurt, zodra hij doorheeft dat de slag verloren is en zijzelf ingesloten zullen raken, de rest van het leger naar huis terug. Uiteindelijk sterven zij allen in een moedige strijd. Een verslag van de gebeurtenissen en het vervolg van Xerxes tocht is te lezen bij Herodotos.
Uiteraard is er al geprotesteerd tegen de film. Trouwens niet alleen door Iraniers, ook de Grieken vonden hun voorouders niet zo charmant afgebeeld...
Toch nog naar de film? U bent gewaarschuwd...

De vakidioot

Ze zitten er altijd tussen: van die docenten die hun vak geweldig vinden, over niets anders praten en zichzelf gelukkig prijzen geen wiskunde te geven ;-) Wat is de aanleiding tot deze biecht... Wel, zelfs in mijn winterjas is een Latijnse tekst te vinden. De tekst is van Horatius en meldt: "Quid rides? Mutato nomine de te fabula narratur...": "Wat lach je? Als je de naam verandert, wordt het verhaal over jouw verteld." Satirae 1.1.69. Een jas met een boodschap nietwaar... Ben benieuwd of er binnenkort ook zomerjassen zijn met weer andere spreuken. Misschien wel een ideetje voor een beroep later: grappige teksten in het Latijn en Grieks bedenken of opzoeken om op kleding en andere zaken te laten drukken. Het lijkt wel in te zijn, want niet zo heel lang geleden had mijn broertje een t-shirt bij de Jack & Jones te pakken met de tekst: "Pugna pro Patria" Die tekst was een beetje dubieus als je het mij vraagt...

Hocus Pocus Pilatus Pas...

Wie kent hem niet, de spreuk om iets razendsnel om te toveren. Elk Nederlands kind leert de spreuk weer van zijn of haar ouders, maar waar komt de zin eigenlijk vandaan? Het klinkt wel een beetje als Latijn en de naam Pilatus is bekend uit de Bijbel. Toverspreuken zijn wel vaker (potjes) Latijn. Wie Harry Potter gelezen heeft zal daar zeker Latijnse woorden in hebben herkend. Het gebruik van het Latijn als mysterieuze en voor velen onbegrijpelijke taal stamt uit de Middeleeuwen. Sommige instanties, met de kerk voorop, hielden vast aan deze traditionele taal. Sinds de functie van keizer van het Romeinse rijk min of meer ging samenvallen met de religieuze macht in de rol van paus, (ook nog goed te zien aan de kleding trouwens, hoewel geen enkele keizer Prada's droeg) zijn veel typisch Romeinse en daarmee in feite heidense zaken gehandhaafd. Niet dat een taal, en zeker niet het Latijn wat heel goed klinkt in een kerk, heidens zou zijn, maar het had voor de man-in-de-straat wel tot gevolg dat hij tittel nog iota van de hele mis begreep. Niet voor niets vertaalde Luther de Bijbel naar het Duits, zodat men niet meer afhankelijk was van de uitleg van de clerus. Die konden hiervan natuurlijk heel makkelijk misbruik maken. Nog steeds wordt er door de wat traditionelere katholieken weinig thuis uit de Bijbel gelezen en in de missen slechts gepreekt over het leven van Jezus; eigenlijk alleen maar Nieuwe Testament dus. (Dat was wel weer genoeg propaganda om de papen over te halen zich bij de geuzen aan te sluiten) Maar goed, vanuit dat oogpunt zou het dus goed mogelijk zijn dat klanken, opgevangen tijdens de mis, werden onthouden maar verbasterd. Mogelijk is dat gebeurt met de zinssnede: "Hoc est corpus meum", dit is mijn lichaam. Met de uitspraak, zo leert de Rooms-Katholieke kerk, vindt de transsubstantiatie plaats en bij die gelegenheid werd een bel geluid. Mogelijk dat dit verbasterd is tot hocus pocus. Een andere verklaring, minder waarschijnlijk, dunkt me, is dat het een verbastering zou zijn van de zin "hoc est poculum", dit is de beker (bij de viering van de eucharistie waarbij de beker wijn wordt opgeheven). Het tweede gedeelte van de 'toverformule' :Pilatus pas, is misschien afkomstig uit de Apostolische Geloofsbelijdenis waar van Jezus gezegd wordt: "passus sub Pontio Pilato ", ...geleden heeft onder Pontius Pilatus. Op de afbeelding ziet u een inscriptie die is gevonden bij het meer van Galilea en Pilatus (tweede regel) vermeldt als praefect van de Romeinse provincie Judea. De combinatie van de deze twee stukjes tekst is wel wat bevreemdend en de hele theorie kent geen sterke bewijzen. Hoe het ook zij: toveren blijft spannend of het nu om een konijn uit een hoge hoed gaat of om een koekje dat in een mens verandert en toch nog opgegeten kan worden.