tot 18 augustus op vakantie

Het was krapjes, maar uiteindelijk was het visum er op tijd en konden we de toch al vast maar geboekte vliegreis maken. Via Dusseldorf en Dubai bleek het goedkoopst. Plaatsen die we in Iran zullen bezoeken: Teheran, Kashan, Isfahan, Yazd, Kerman, Bam, Shiraz en in noord-Iran: Rasht, Masuleh en Bandar Anzali.

Lopen en fietsen

Door al het geregel zou ik het bijna vergeten, maar ik heb nog een derde wedstrijdje gelopen. Aangezien het in De Lutte niet geweldig, en dat is een eufemisme, ging, hadden we besloten de Wiezoloop te doen. Wat zijn er toch een hoop wedstrijdjes in Oost Nederland. Michiel wilde ook nog een pr-poging doen en ik ging voor de 24 min. Beide niet gelukt maar wel tevreden. In ieder geval 20 sec. onder de 25 min. van Lienden. Ik vraag me wel een beetje af of al dat trainen wel echt zo werkt. 20 sec. is ook niet echt veel. Misschien gaat het maar langzaam. In Iran zal er weinig van komen, denk ik, al zullen we wel heel veel wandelen. De dag na de Wiezoloop zijn we ook nog erg sportief geweest, want we zijn het naar het kasteel in Bad Bentheim gefietst. Het was erg mooi weer, we hadden genoeg energie en Twente is erg mooi. Al die bomen doen me denken aan de Betuwe, waar ik opgegroeid ben. De naaldbossen ruiken ook altijd erg lekker. In Bad Bentheim hebben we het kasteel gezien en een Apfelstrudel met ijs en slagroom op. We hadden in De Lutte ook al een ijsje op, maar we hadden het wel verdiend met fietsen, vonden we. Tof dagje!

Uiteindelijk dan toch...Iran

De laatste weekjes van het schooljaar: nog een beetje surveilleren, personeelsuitjes, afscheids-bbq en natuurlijk de rapportenvergaderingen. Op die manier is het leventje van een leraar mooi. Het academisch jaar is ook al afgerond en dus kon ik me de laatste tijd bezig houden met de vakantieplannen. Dat had namelijk nogal wat voeten in de aarde. Er moest een visum komen voor Iran. Maar eerst moest daarvoor een uitnodiging worden aangevraagd. Een hoop formulieren en vooral veel geduld later zaten we dan bij de ambassade om de papieren nu met uitnodigingscode in te leveren. Voor 60 euro pp. kregen we een mooi lootje waarmee we aanstaande dinsdag het visum dan eindelijk kunnen afhalen. Ook het regelen van de vliegtickets was een hele bedoening. Zo kort van te voren is de prijs niet alleen veel hoger, maar is er ook nog eens veel volgeboekt. Kennelijk zijn we toch echt niet de enige toeristen. Dat bleek trouwens ook al op de ambassade waar een man (waarschijnlijk van een visumbureautje) met een behoorlijke stapel Nederlandse paspoorten kwam aanlopen. Maar het is allemaal goed gekomen al is de reis een tikje omslachtig. We vertrekken 19 juli vanuit Den Haag met Eurolines naar Düsseldorf om daar vanaf de Flughafen richting Dubai te vertrekken met Emirates. Even shoppen op deze ultra-luxueuze airport en we vliegen naar Teheran, Imam Khomeini Airport., een splinternieuw vliegveld want het is pas in mei geopend. Ongeveer 3 jaar later dan gepland, geloof ik. Spannende reis en dito vakantie. Ik heb er erg veel zin. De reisgidsen doorbladerend, kan ik haast niet wachten Isphahan met eigen ogen te aanschouwen en door de ruïnes van Persepolis te lopen. Over een maandje, inshallah, verschijnt hier een een reisverslagje met foto's van een geweldige mooi land.

Dit is het garf van Hafez in Shiraz. Hij is nog steeds buitengewoon populair in Iran.

Tweede wedstrijdje

Laat ik het kort houden en u een klaagzang besparen. Iedereen kan wel goede redenen bedenken waarom hij of zij niet beter heeft gelopen, maar de tijd verandert daar niet mee. De mededeling volstaat dat er dit keer door mij in 25:49 vijf km is afgelegd. Niet bepaald de bedoeling, dat zal duidelijk zijn. Volgende week waarschijnlijk een herkansing. De goede voornemens liggen klaar: goed slapen, eten en natuurlijk veel trainen. Dan moet het toch lukken in 24 min. Het eerste rondje moet veel sneller kunnen. Helemaal blij, omdat het goed liep en ik al heel veel mensen had ingehaald, kwam ik langs Michiel en zijn familie. Was die klok even een slag in het gezicht! 13:06, verschrikkelijk, terwijl in Lienden het eerste rondje, en dat bij veel warmer weer, in 11:56 gelopen was. Ik versnelde dus behoorlijk, maar in het bos, voelde ik mijn benen zwaar worden. Dat was niet de moed die daar naar beneden zonk, maar puur het uithoudingsvermogen. Sneller dan het eerste rondje, maar niet snel genoeg dus, finishte ik, twee minuten te laat. Na de mooie ronde tijd van 25 min. had ik namelijk het plan opgevat er elke maand een minuut af te lopen. Veel te optimistisch natuurlijk! Maar zoals gezegd, misschien volgende week met de Wiezoloop, proberen we het gewoon nog een keer. Dan sla ik ook geen adviezen van een ervaren loper in de wind, maar ga meer vooraan staan, want inhalen is leuk, maar niet om de drie meter, nu eens links, dan weer rechts. Betere tijden in het vooruitzicht!