Short movie: Strangers

Ardabil

Ardabil is een stad, helemaal in het noorden van Iran, niet ver van de grens met Azerbeidjan en dicht bij de Kaspische Zee. Het is er relatief koel, vooral 's nachts kan het er behoorlijk fris zijn, maar zodra de zon doorbreekt wordt het snel warmer. We verbleven twee dagen bij de familie van Mansooreh Karimollahi, wier moeder ons verschrikkelijk verwende met nougat. Door haar broer, Keivan, werden we door de stad geloodsd. Zo bezochtten we het beroemde mausoleum van Sheikh Safi. Check hier de foto's van Ardabil.

Azerbeidjan, Iran

Een post is lang geleden, maar ik ben dan ook even weg geweest. Naar aanleiding van die vakantie zullen hier echter binnenkort weer posts te vinden zijn. De reis voerde door Turkije en Iran. Van west naar oost, zagen we de cultuur langzaam maar zeker verschuiven. Een opmerkelijk gedeelte was de omgeving van Tabriz. De provincie heet Azerbeidjan, net als het land dus. Er wordt hier een Turkse taal gesproken, het Azeri en de inwoners zijn buitengewoon trots op hun afkomst. Eigen gewoontes, tradities, muziek, taal en eten maken dat men zich anders voelt dan de Perzen. Velen zouden dan ook liever bij Azerbeidjan of Turkije horen dan bij Iran. Dit soort ideeen worden door de regering natuurlijk niet erg gewaardeerd en op scholen in deze regio hamert men dan ook op het Farsi en de Perzische cultuur en geschiedenis. Sommige mensen meenden dan ook dat wij wel Farsi zouden spreken, het is immers voor hen ook een tweede taal. De Azeri hebben eigen muziek, met vaak een droevige tekst. Hieronder een filmpje van een muziekwinkel, waarin de eigenaar een bekend lied speelt. Ondertussen wordt er thee gebracht, gastvrij als men ook hier is.

Iranian cinema: Santouri

De nog niet zo lang geleden verschenen film (Ali) Santouri, maakt om meerdere redenen indruk. Het verhaal gaat over een santour-speler, vandaar de naam. Zijn spel is zo mooi dat hij concerten geeft en ook les. Op een concert ontmoet hij zijn aanstaande vrouw,Hanieh, die ook erg muziekaal is en piano speelt. Samen vormen zij een goed koppel en alles gaat erg goed. Langzaam maar zeker vullen zij hun appartement met luxueuzere spullen en Ali krijgt veel uitnodigingen om op feestjes te komen spelen. Op de huwelijksfeestjes zingt hij een heel romantisch en erg mooi liedje. Het gaat echter mis als hij in aanraking komt met drugs. In plaats van geld krijgt hij als betaling namelijk drugs. Dit maakt hem steeds meer en meer verslaafd en hij componeert als een bezetene liedjes. Hij verdenkt zijn vrouw ervan een geheime relatie te hebben met een zekere Javid, die ook muzikant is. Door Ali’s steeds groter wordende afhankelijkheid drijft hij Hanieh weg van zichzelf en naar Javid toe. Ali heeft namelijk geld nodig en dit wordt nu verdiend door Hanieh, die samen met Javid optreed. Ali zelf stort meerdere malen in tijdens optredens en wordt niet meer uitgenodigd. Het gaat eigenlijk steeds verder bergafwaarts en niemand lijkt het te kunnen stoppen.
De santour en daarmee muziek speelt een dubbele rol in de film. Zowel ondergang als redding worden door het instrument indirect veroorzaakt. Mogelijk is dat dan ook de reden geweest dat de film uiteindelijk in Iran is verboden. Ook het thema drugs, een steeds groter wordend probleem omdat Iran niet alleen doorvoerland is maar ook steeds meer gebruikers heeft, zal hebben meegespeeld. Muziek en vooral de voortbrengselen daarvan: dans, mannen en vrouwen gemixt etc. zijn voor de Islamitische Republiek een gruwel. Eerst werd daarom de naam Ali weggehaald uit de titel, maar daarna verschillende gezongen scènes en uiteindelijk is er nog steeds geen officiële toestemming. Dat is te betreuren voor een goede film als deze. Wie de film wil zien(online of the downloaden), met Engelse ondertiteling, maar helaas niet al te beste kwaliteit, kan deze link volgen. Hieronder de trailer.

Liefde en eten...

Soms heb je wel eens genoeg van alle politieke kwesties en zou je vergeten dat men ondanks dat ook in Iran erg van het leven kan genieten. Een tijd om te genieten is Nowruz, het Iraanse Oud en nieuw. Gisteren was het de laatste dag, Chaharshanbesouri, van het jaar 1367 en een goede gelegenheid om naar een Iraanse film te gaan die nu eens niet erg zware kost biedt. De film “The fish fall in love” ('Mahiha ashegh mishavand') is daar bij uitstek geschikt voor. Het verhaal gaat over een Teherani, Aziz, die naar het noorden van Iran reist, schitterende beelden van de groene omgeving en de Kaspische Zee. De man is in deze plaats opgegroeid en zij jeugdliefde woont in het huis dat nog van hem is. Eigenlijk komt hij het huis opeisen, maar de vrouwen (een dochter en nog een andere vrouw) hebben er een goedlopend restaurant gevestigd. Met de heerlijkste gerechten halen ze hem over om toch te blijven. Daarnaast speelt nog een parallel verhaal: De dochter van zijn jeugdliefde verdwijnt opeens. Op dezelfde wijze als hij zelf vroeger verdwenen is, namelijk, omdat hij werd opgepakt. Moeder en dochter, toen en nu, werden tot wanhoop gedreven. Dan blijkt dat degene met wie Aziz meereed op weg naar het Noorden, dezelfde te zijn als de spoorloos verdwenen vriend. De film toont erg mooie beelden van de natuur, eten en het dagelijks leven in een kleinere stad. Ook is het vaak grappig en blijft het verhaal de kijker boeien. Erg leuk vond ik dat de film was opgenomen in Bandar Anzali, een plaats die wij ook bezocht hebben in de vakantie. Op de foto varen we met een speedboot door de haven van Anzali.

Iran-Mohammad Nouri

Another song about Iran. Totally different than the football-song, but I really like it. Which one is better, this or the other one? Unfortunatly I can't compare the texts...yet :-)

Verkiezingen in Iran

Morgen zijn er verkiezingen in Iran. In Nederland wordt daar behoorlijk aandacht aan besteed: het acht-uur journaal van vandaag had een item, de blog van de drie tournalisten, Thomas Erdbrink en Jan Eikelboom. En dan blijkt dat de Iraniërs zelf zich niet echt voor de verkiezingen interesseren en nogal wat mensen niet de moeite nemen te gaan stemmen. Het is maar net de vraag of je wel moet gaan stemmen terwijl je het niet met de regering eens bent, of dat je juist niet gaat om duidelijk te maken dat je het niet eens bent met de gang van zaken. Vrienden die ik zelf gesproken heb zijn de politiek ontzettend beu en gaan niet stemmen omdat ze denken dat het toch niet zal veranderen. Hierbij wordt soms Khatami genoemd, die wat gematigder was, maar uiteindelijk toch ook erg weinig voor elkaar kreeg; samen met het feit dat nu Ahmadinejad de touwtjes in handen heeft. Touwtjes die vooral strakker getrokken worden door de zogenaamde Raad van Hoeders. Op de blog van de president geen woord over de naderende verkiezingen. Hij is dan ook weinig populair : de beloofde economische verbeteringen zijn niet van de grond gekomen. Zijn verdediging van de 'atoomrechten' heeft dat niet kunnen goedmaken. Al zijn we tijdens de vakantie wel een fan van Ahmadinejad, een geschiedenisleraar, tegengekomen. Hoewel het niet erg beleefd schijnt te zijn, was een stevige discussie wel leuk na alle taroof en overweldigende voorkomendheid van de mensen. Toch niet iedereen lijkt dus dezelfde mening te hebben. Ik ben benieuwd naar de uitslagen. Intussen houden de Iraniërs zelf zich vooral bezig met het voorbereiden van en zich verheugen op Nowruz.

Flos, flores

Mei discipuli, in ordine tertio scholae, "Bonus Dies Natalis" cantaverunt et postero die mihi flores dederunt.

"Iran Iran" Arash

[speaking:]

And now we sing for Iran

For the dignity of Iran

For the People of Iran

[song]

We are the children of Iran

Always will stay Iranian

Together we sing

Togetherwe sing Iran Iran Iran

It's flag is in our hands

The cry of Iran is on our lips

We upset the competitors

If it in needed, we will die for Iran

[song]

My race is the race Arya

Warmblooded , humble , honest

where ever that I am , where ever in the world

My life be sacrified for every bit of Iran,s soil

Cyrus the Great is the king

Arash the Archer is from Iran ,

My life to be sacrified for the culture

and 2500- year civilization of Iran

[song] Iran [song ] Iran ...

[song till the end]

Film en Iran

In Iran moeten critici zich vaak van andere middelen bedienen om zich te uiten dan in het Westen. Het is van belang een gulden middenweg te vinden. Openlijk kritiek uiten op een wijze die niet getolereerd en dus vanwege de censuur in Iran zelf niet gepubliceerd mag worden, heeft niet veel zin. Wie de Iraniers zelf wil bereiken kan tot aan bepaalde grenzen komen en het is buitengewoon moeilijk deze af te wegen. Een voorbeeld van iemand die dat toch gelukt is, is de regisseur Hamid Rahmanian. Samen met zijn Amerikaanse vrouw heeft hij een eigen studio: Fictionville.
Gisteren zag ik, in het kader van een serie: Movies that Matter, de film DayBreak(Dame sobh), die het verhaal verteld in een documentaire-achtige setting, van Mansour, die zijn baas heeft vermoord en wacht op zijn executie in een Teheraanse gevangenis. De film is schokkend want het verhaal van Mansour grijpt erg aan: Met zijn familie is hij vanuit een dorp in het noorden van Iran verhuisd naar de hoofdstad in de hoop dat Mansour daar kan blijven werken in de bouw. In korte flitsen, waaronder prachtige beelden van het groene noorden, wordt de toedracht duidelijk. De gevangenis komt er in de film niet slecht af: de mannen maken het vaak gezellig met elkaar en de suppoosten zijn vriendelijk. Zelfs de rechter en tegelijk gevangenisbewaarder wordt neergezet als een goed mens die zijn best doet voor de gevangenen. De film kan, wil zij in Iran vertoond mogen worden, niet kritisch zijn op overheidsfunctionarissen, maar heeft in dit geval dat ook niet ten doel. Het gaat in de eerste plaats om de wet en het feit dat de doodsstraf voorkomt en uitgevoerd wordt in Iran. Dit laatste was natuurlijk ook de reden voor Amnesty International om deze film te vertonen. Er is echter iets opmerkelijks aan de hand in Iran. De sharia schrijft voor dat een moordenaar zelf de doodstraf verdiend. Als het ware om die dood met zijn eigen leven af te kopen, want er bestaat de mogelijkheid dat er door de familie van de overledene vergeving wordt geschonken tegen betaling van diyeh, bloedgeld. Over de hoogte van dit bedrag wordt door de families onderhandeld. Kan de familie van de moordenaar het gevraagde geld niet opbrengen, dan wordt hij alsnog veroordeeld tot de doodstraf. Dit heeft enige tijd geleden geleidt tot een actie van mensenrechtenorganisaties om door middel van geld inzameling, het geeiste bedrag was 160.00 dollar, het leven van een man te redden, omdat hij zelf maar tot de 90.000 dollar kwam en de familie hier niet mee akkoord ging. Door deze wet is de veroordeelde dus buitengewoon onzeker over zijn lot. Tot op het laatste moment kan de familie vergeving schenken. In de film is het de rechter die de familie daarvan probeert te overtuigen. Echter, in het geval van Mansour komt de familie tot drie maal toe niet opdagen bij de executie en moet hij weer terug naar zijn cel. Een behoorlijk schokkende film, waarvan de boodschap toch niet helemaal helder is. Is het niet juist mooi dat de moordenaar vergeving kan krijgen?

Ceilings of Iran

Verborgen Afghanistan

Zoals we dat van de Nieuwe Kerk (Amsterdam) gewend zijn een mooie tentoonstelling. Dit is echter wel heel bijzonder omdat de kunst gered is handen van eerst de Russen en daarna de Taliban. In een kluis van de Nationale Bank in Kabul, vergrendeld met zeven sleutels, zijn veel kunstvoorwerpen een lot als dat van de Boeddha-beelden in Bamiyan bespaard gebleven. De tentoonstelling heeft zich tot doel gesteld een positieve kijk op de toekomst te bieden vanuit een rijk cultuurverleden.
Met name voor de classici onder u, is het dan ook een feest van herkenning: Boeddha's in Griekse stijl, mythologische voorstellingen op glaswerk en gouden ringen tot zelfs inscripties van de wijsheden uit Delphi. Naast de duidelijk Helleense invloeden zijn ook Indiase, Chinese en Perzische herkenbaar. Wie vast een voorproefje wil nemen, kan op de website van Musee Guimet (Parijs) de beschrijvingen en foto's van een aantal voorwerpen vinden.
Dit museum heeft er trouwens voor gezorgd dat de kunstvoorwerpen door Europa mochten rondreizen. Dat dit geen gemakkelijke opgave was, blijkt uit een documentaire die op de tentoonstelling gedraaid wordt. Naast enige achtergrondinformatie over de te bekijken voorwerpen wordt ook een beeld gegeven van de huidige omstandigheden in het land: kunst, gebouwen, voorzieningen, maar het ergste familie en levens zijn verwoest. De spreker en camera-man worden ernstig verzocht niet buiten de paadjes te lopen: waar ooit schitterende gouden sieraden uit de 1e eeuw zijn gevonden, ligt het nu vol met mijnen. Toch is er hoop: de musea, hoewel men nog vele beelden, kapotgeslagen door de Taliban, moet restaureren, worden druk bezocht. Wie kennis heeft van zijn grootse cultuur en geschiedenis, zal weer hoop krijgen voor de toekomst. Een toekomst in vrede, hoop ik.