Soms heb je wel eens genoeg van alle politieke kwesties en zou je vergeten dat men ondanks dat ook in Iran erg van het leven kan genieten. Een tijd om te genieten is Nowruz, het Iraanse Oud en nieuw. Gisteren was het de laatste dag, Chaharshanbesouri, van het jaar 1367 en een goede gelegenheid om naar een Iraanse film te gaan die nu eens niet erg zware kost biedt. De film “The
fish fall in love” (
'Mahiha ashegh mishavand') is daar bij uitstek geschikt voor. Het verhaal gaat over een Teherani, Aziz, die naar het noorden van Iran reist, schitterende beelden van de groene omgeving en de Kaspische Zee. De man is in deze plaats opgegroeid en zij jeugdliefde woont in het huis dat nog van hem is. Eigenlijk komt hij het huis opeisen, maar de vrouwen (een dochter en nog een andere vrouw) hebben er een goedlopend restaurant gevestigd. Met de heerlijkste gerechten halen ze hem over om toch te blijven. Daarnaast speelt nog een parallel verhaal: De dochter van zijn jeugdliefde verdwijnt opeens. Op dezelfde wijze als hij zelf vroeger verdwenen is, namelijk, omdat hij werd opgepakt. Moeder en dochter, toen en nu, werden tot wanhoop gedreven. Dan blijkt dat degene met wie Aziz meereed op weg naar het Noorden, dezelfde te zijn als de spoorloos verdwenen vriend.
De film toont erg mooie beelden van de natuur, eten en het dagelijks leven in een kleinere stad. Ook is het vaak grappig en blijft het verhaal de kijker boeien. Erg leuk vond ik dat de film was opgenomen in Bandar Anzali, een plaats die wij ook bezocht hebben in de vakantie. Op de foto varen we met een speedboot door de haven van Anzali.
De film toont erg mooie beelden van de natuur, eten en het dagelijks leven in een kleinere stad. Ook is het vaak grappig en blijft het verhaal de kijker boeien. Erg leuk vond ik dat de film was opgenomen in Bandar Anzali, een plaats die wij ook bezocht hebben in de vakantie. Op de foto varen we met een speedboot door de haven van Anzali.
